Łódź ogrzewa się siecią ciepłowniczą i piecami, a jednocześnie wyrzuca w powietrze ciepło z chłodzenia sklepów, lodowisk i ścieków. Miejski plan zaopatrzenia w ciepło mówi, że instalacji odzyskujących to ciepło w Łodzi nie ma. Nie ma też mapy, która pokazałaby, gdzie zacząć.
Ciepło Sąsiada to ta mapa. Działający atlas zbiera z otwartych danych 838 miejsc w Łodzi, gdzie marnuje się ciepło, łączy je z budynkami w promieniu 300 m i dla każdej pary liczy, ile ciepła może trafić do sąsiada, ile to kosztuje, ile oszczędza i o ile zmniejsza emisję CO2. Ciepło ze sklepów najlepiej pasuje do ciepłej wody, której budynki potrzebują przez cały rok, także latem, gdy sklepy i lodowiska mają go najwięcej.
Do atlasu dokładamy sposób finansowania: Fundusz Ciepła Sąsiada. Miasto ustala budżet, a Fundusz dopłaca tylko brakującą część inwestycji, zaczynając od par, w których złotówka najbardziej zmniejsza emisję. 1 mln zł uruchamia 12 par w całej Łodzi i daje 3 120 t mniej emisji CO2 w 15 lat, średnio 313 zł za każdą tonę, mniej niż kosztuje uprawnienie do emisji. Wśród pierwszych par w kolejce są obiekty miejskie: lodowisko Retkinia i pływalnia obok.
Wszystkie szczegóły są w załączonym opisie pomysłu: jak krok po kroku liczymy opłacalność każdej pary, jakie przyjęliśmy założenia i skąd mamy dane, przykłady z innych miast, rozmowy z instytucjami, a także kto w zespole za co odpowiadał i jak korzystaliśmy z narzędzi, w tym z AI.


Comments (0)