Łodzianin wytwarza rocznie około 410 kg odpadów, a mniej więcej dwie trzecie odpadów w mieście to wciąż frakcja zmieszana. Kampanie o segregacji mają z tym kłopot: nie wiadomo, do kogo dokładnie są skierowane, i rzadko ktoś potem sprawdza, ile odpadów ubyło. Dlatego postanowiliśmy zacząć od jednej ulicy, którą da się policzyć co do lokalu i co do altanki śmietnikowej.
Ulica Obiegu to roczny pilotaż na ul. Włókienniczej. Lokale, które zrezygnują z jednorazówek i przyjmą własne pojemniki klientów, dostają znak „Lokal Obiegu”. Na ulicy powstaje punkt naprawy, szafka wymiany rzeczy, wypożyczalnia i brązowe pojemniki na bioodpady w każdej altance. Miasto daje coś w zamian, na przykład dodatkowe punkty w przetargach na lokale albo mikrogranty. Odpady są ważone co miesiąc, a wynik widać na liczniku online i na tablicy na ulicy. Całość prowadzi koordynator ulicy. Mieszkańcy mogą też zbierać pieczątki w telefonie, ale dostają je za naprawę, wymianę czy własny kubek, a nie za zakupy.
Włókienniczą wybraliśmy spośród sześciu ulic, bo miasto jest tu właścicielem kamienic i samo wynajmuje lokale. Może więc wprowadzić te zmiany własnymi decyzjami, bez szukania partnerów.
Staraliśmy się liczyć ostrożnie. Mieszkania przy Włókienniczej oddają dziś około 124,8 t odpadów zmieszanych rocznie. Jeśli ulica osiągnie tempo paryskiego pilotażu na rue de Paradis, ubędzie około 8,4 t rocznie, a w najlepszym razie około 30,7 t. Pierwszy rok kosztuje 66 000 zł. Wiemy, że na jednej ulicy to się nie zwróci, i piszemy o tym otwarcie. Traktujemy pilotaż jako tani test, który pokaże miastu, co działa, zanim wyda większe pieniądze. Przy 50 ulicach koszt jednej unikniętej tony spada z 7 830 zł do 3 383 zł, bo metodologia, materiały i strona są już gotowe.
Zbudowaliśmy też prototyp: ulica-obiegu.netlify.app. Jest na nim licznik ulicy, mapa, model z założeniami, które można zmieniać, karta pieczątek do przetestowania telefonem, mapa pomysłu i roadmapa. Po Łodzi chcielibyśmy sprawdzić model na kolejnych zrewitalizowanych ulicach, a potem w mniejszych miastach, na przykład w Koninie.
Jesteśmy trzyosobowym zespołem: Marysia, Filip i Leon. Marysia studiuje Gospodarkę Przestrzenną i skończyła EkoMiasto na Uniwersytecie Łódzkim. Filip i Leon studiują w Poznaniu: Filip na kierunku prawno-ekonomicznym na UAM i UEP, a Leon na kierunku Finanse, audyt, inwestycje na UEP. Dla nich hackathon był też okazją, żeby przyjechać do Łodzi i zobaczyć Włókienniczą na własne oczy. Większość rzeczy robiliśmy razem, ale z grubsza podzieliliśmy się tak: Filip i Leon zbudowali stronę, Leon dodatkowo policzył budżet i scenariusze, a Marysia zajęła się researchem, wyborem ulicy i opisem pomysłu. Inspiracją był paryski pilotaż i pytanie, dlaczego w Polsce nie ma jeszcze takiej ulicy. Najwięcej nauczyło nas liczenie. Kiedy zamiast „zwiększymy świadomość” trzeba podać tony i złotówki, od razu widać, co w pomyśle ma sens, a co nie. To była dla nas fajna przygoda.
Comments (0)